បុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​

, , Leave a comment

08-10-2015 (1)

​រាជធានី​ភ្នំពេញ : នៅ​ព្រលឹម​ម៉ោង​៤ ឬ​៥ ព្រឹក នា​រដូវ​ភ្ជុំបិណ្ឌ ប្រជាជន​ខ្មែរ​តែងតែ​នាំគ្នា​ដើរទៅ​វត្ដ​អារាម​នានា​នៅក្នុង​ភូមិ ឬ​ក្បែរ​ផ្ទះ​របស់ខ្លួន​ជាមួយនឹង​នំចំណី​ដែល​ធ្វើ​រួច​ជា ស្រេច​ដាក់​ក្នុង​ចាន ឬ​ស្បោង​។ ការបោះ​បាយបិណ្ឌ​ជា​ជំនឿ​អ​រូបិយ​មួយ​ផងដែរ ដែល​ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​យើង​និយម​ធ្វើជា​រៀងរាល់​ព្រឹក ដើម្បី​បញ្ជូន ឬ​ឧទ្ទិស​កុសល​ឲ្យ​ទៅ​ញាតិសន្ដាន​សាច់សាលោហិត ដែល​បាន​ចែក​ឋាន​ទៅ​បរលោក​។​

​ការបោះ​បាយបិណ្ឌ (​ការបោះ​ដុំ​បាយ​) ជា​សកម្មភាព​មួយ​ដែល​មិនទាន់មាន​ឯកភាពគ្នា​នៅក្នុង​សង្គម​ពុទ្ធសាសនិក​នៅឡើយ ដោយ​អ្នកខ្លះ​បានចាត់ទុក​ការបោះ​បិណ្ឌ​ជា​កិច្ច​ដ៏​សំខាន់​មួយ​មិន អាច​ខាន​បាន​នៅក្នុង​រដូវ​បុណ្យកាន់បិណ្ឌ​នេះ ខណៈដែល​អ្នកខ្លះ​បាន​អះអាង និង​រិះគន់ថា ការបោះ​បាយបិណ្ឌ​ជា​ទង្វើ​មិន​ត្រឹមត្រូវ ជា​ភាព​ខ្ជះខ្ជាយ​ជាការ​ធ្វើ​មិន​គោរព​ទាន​ជាដើម​។ អ្នក​ដែល​ជឿថា បោះ​បាយបិណ្ឌ​មាន​ប្រយោជន៍​គិតថា បោះ​បាយបិណ្ឌ គឺ​បោះ​ឲ្យ​ពួក​ប្រេត (​ហេតុនេះ​ទើប​នៅ​តំបន់​ខ្លះ​មិន​ហៅ​បាយបិណ្ឌ​ទេ តែ​ហៅថា​បាយ​ប្រេត​)​។ ចំណែក​អ្នក​ពុទ្ធ​និយម​ខ្លះទៀត​បាន​អះអាងថា ការបោះ​បាយបិណ្ឌ​ជាការ​ធ្វើ​ទាន​មិន​ត្រឹមត្រូវ​តាម​ការបង្រៀន​របស់​ព្រះពុទ្ធ​ឡើយ​។​

​ទន្ទឹមនឹង​នេះដែរ​ពួកគេ​បានធ្វើការ​អធិដ្ឋាន​ទៅដល់​សាច់ញាតិ​ដែល​ស្លាប់ និង​បោះ​បាយបិណ្ឌ​នៅ​ជុំវិញ​ព្រះវិហារ​។ ជាពិសេស​ពួកគេ​ជឿថា វិញ្ញាណ​ទាំងឡាយណា​ដែល​គ្មាន​សាច់ញាតិ​ត្រូវបាន​គេ​ដោះលែង​ពី​ឋាននរក​ឲ្យ​មកកាន់​វត្ត​អារាម ដើម្បី​ទទួល​អាហារ​ពី​សាច់ញាតិ​របស់​ពួកគេ​នៅពេល​យប់​។ វិញ្ញាណ​ពួកគេ​ត្រូវ​ត្រឡប់​ទៅ​ឋាននរក​វិញ​នៅមុន​ពេល​ព្រះអាទិត្យ​រះ​។​
​វិញ្ញាណ​អ្នក​ទាំងនោះ គឺមាន​ទម្រង់​ធំ​ហើយ​ខ្ពស់​ដែល​ពួកគេ​អាច​បោះជំហាន​នៅលើ​ប្រាសាទ​បាន​។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ពួកគេ​មិន​ហាន​ធ្វើ​ដូច្នេះ​ទេ​ដោយ​ខ្លាច​ថា ពួកគេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​បន្ថែមទៀត​។ ពួកគេ​បានត្រឹមតែ​ឈរ​យំ​ហើយ​សុំ​អាហារ​។ វិញ្ញាណ​ទាំងនោះ​នឹង​ទៅគ្រប់​៧​វត្ត ដើម្បី​រកមើល​សាច់ញាតិ និង​ទទួល​អាហារ​ពី​ពួកគេ​។ ប្រសិនបើ​វិញ្ញាណ​ទាំងនោះ​មិនឃើញ​សាច់ញាតិ​របស់​ពួកគេ​មក​វត្ត​ទេនោះ ពួកគេ​នឹងដាក់​បណ្ដាសា​សាច់ញាតិ​របស់​ពួកគេ​។ នេះហើយ​ជា​មូល​ហេតុដែល​សាច់ញាតិ​គួរតែ​យក​ចង្ហាន់​ទៅ​វត្ត​ទោះបីជា​ច្រើន ឬក៏​តិច​ក៏ដោយ​ក្នុងអំឡុងពេល​បុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​។​

08-10-2015 (3)

អត្ថន័យ​ប្រពៃណី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ និង​ការបោះ​បាយបិណ្ឌ​

១)​ការប្រកាន់​ជំនឿ នៅ​សម័យមុន​ព្រហ្មញ្ញសាសនា​និង​ពុទ្ធសាសនា ចូលមក​ដល់ ៖
​កាលដើមឡើយ​ពលរដ្ឋ​ទូទៅ​នៅ​ទឹកដី​ខ្មែរ​បាន​ប្រកាន់យក​ជំនឿ​ដ៏​ធំ​មួយ ហៅថា ជំនឿ​វិញ្ញាណ​និយម ឬ ជំនឿ​អារក្សអ្នកតា (Animism) គឺ​ការប្រកាន់យក​ជំនឿ​ទៅលើ​វិញ្ញាណក្ខន្ធ សក្ដិ​សិទ្ធិ រក្សា​ទឹកដី​ព្រៃភ្នំ និង​ជីវិត​មនុស្ស​សត្វ​។ នៅក្នុង​ជំនឿ​នេះ​គ្មាន​ព្រះអាទិទេព ឬ​ព្រះពុទ្ធ​ទេ មានតែ​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​សក្ដិ​សិទ្ធិ រក្សា​លោក ដូចជា​៖
​.​អ្នកតា​(​អ្នករក្សា​ព្រៃភ្នំ​និង​សត្វ ដែល​រស់នៅ​អាស្រ័យ​ព្រៃភ្នំ ជា​ជម្រក​)
​ខ​.​អារក្ស (​អ្នករក្សា​ទឹក និង​សត្វ ដែល​រស់នៅ អាស្រ័យ​ទឹក ជា​ជម្រក​)
​គ​.​មេមត់ (​អ្នករក្សា​វិន័យ និង​របៀបរៀបរយ ប្រចាំ​មណ្ឌល​រស់នៅ​)
​ឃ​.​ព្រះ​ភូមិ (​អ្នករក្សា​ដី​ភូមិ ចម្ការ​ដំណាំ​)
​ង​.​ជំនាងផ្ទះ (​អ្នករក្សា​ការពារ លំនៅឋាន​)
​ច​.​ម្រេញគង្វាល (​អ្នករក្សា​កុមារ និង​ជន​ដែល​មិន​អាចជួយ​ខ្លួនឯងបាន ដូចជា​អ្នក​ពិការ និង​ចាស់ជរា​) ជាដើម ។​ល​។​
ឆ​.​កូនក្រក (​អ្នករក្សា​សព្វ​សត្វ​ដែល​បម្រើ​ប្រយោជន៍​គ្រួសារ ដូចជា សេះ គោ ក្របី ដំរី ឆ្កែ​ឆ្មា ជាដើម​)

​ចំណែក​វិញ្ញាណ​ដែល​បំផ្លាញ​លោក នៅក្នុង​ជំនឿ​វិញ្ញាណ​និយម​មាន​៖
​ក​.​មេ​ធ្មប់ (​ជា​យមរាជ ឬ​ជា​ស្តេច​នៃ​ព្រលឹង​សៅហ្មង​ទាំងឡាយ​)
​ខ​.​ព្រាយ (​ពពួក​ជញ្ជក់​ឈាម​អ្នកដទៃ​)
​គ​.​អាប (​ពពួក​មានតែ​ក្បាល និង​ក្រពះ ដែល​តំណាង​សេចក្ដី​លោភលន់​ឥត​ប្រមាណ​)
​ឃ​.​ប្រេត គឺជា​វិញ្ញាណ ខ្មោច​អបាយភូមិ (​ជា​ព្រលឹង​របស់​មនុស្ស​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​តែ​សេចក្ដី​វិនាស និង​ព្រលឹង​បុគ្គល​ដែល​ចាំតែ​ទារ​ស៊ី​តែ​ម្យ៉ាង​)

​ក្រោយមក​បន្ទាប់ពី​មាន​ការឆ្លង​វប្បធម៌​ពី​ប្រទេស​ឥណ្ឌា ប្រទេស​ខ្មែរ​បានទទួល​ឥទ្ធិពល​នូវ​ជំនឿ​ថា មាន​យក្ស មាន​បិសាច ថែម​ទៅលើ​ជំនឿ​វិញ្ញាណ​និយម នេះ​ទៀត​ដែរ​។​

២)​ពិធីសែនព្រេន​វិញ្ញាណ​សក្ដិ​សិទ្ធិ ៖
​ពិធីសែនព្រេន​វិញ្ញាណ​សក្ដិ​សិទ្ធិ​មាន​ច្រើន​ប្រភេទ​ដូចជា ពិធីហោមរោង ពិធី​ថ្វាយបង្គំ​គ្រូ ពិធី​ចារ​យ័ន្ត ពិធី​បណ្ដេញ​បិសាច ពិធី​រំលឹក​គុណ ពិធី​រំដោះគ្រោះ ពិធី​ដំឡើង​រាសី ពិធី​ឡើងផ្ទះ ពិធី​ឧបកិច្ច​នានា ពិធី​រៀបការ​ពិធី​បញ្ចុះសព​។​ល​។ នៅក្នុង​ពិធី​នីមួយៗ គេ​តែងតែ​ធ្វើ​ការគោរព​សែនព្រេន​ដោយមាន​យក​ភោគទ្រព្យ​អាករ​ភស្តុភារ​នានា ដែលជា​សម្បត្តិ​ដែល​អ្នកស្រុក​រក​ទុកដាក់​ជា ទ្រព្យ​ផ្ទាល់ខ្លួន​យកមក​ដាក់​សែន​ថ្វាយ​វិញ្ញាណ​បារមី សក្ដិ​សិទ្ធិ ដែល​ធ្លាប់បាន​ជួយ​ឲ្យ​គេ​បាន​ថ្កុំថ្កើង​រស់នៅ​សុខ​សប្បាយ​។ រីឯ​ភស្តុភារ​ដែល​គេ​យកមក​សែន​មាន​រួមទាំង​សត្វព្រៃ និង​សត្វ​ចិញ្ចឹម (​មានដូចជា ជ្រូកព្រៃ គោ ជ្រូក មាន់​ទា ។​ល​។ ) មានការ​ប្រមូល​ភោគផល​ផ្លែឈើ ព្រមទាំង​មានការ​ធ្វើ​នំចំណី និង​អាហារ​វិសេសៗ ព្រមទាំង​ការប្រមូល​ទ្រព្យ​ល្អៗ មក​តម្រៀប​ដាក់​សែនព្រេន​នៅពេល​មាន​ពិធី​ពិសេសៗ ដូច្នេះ​ម្ដងៗ​។​

​នៅក្នុង​ចំណោម​នំចំណី​ភស្តុភារ ដែល​សម្រាប់​ដាក់​សែនព្រេន​ទាំងឡាយ​នោះ មាន​វត្ថុ​វិសេស​ដែល​គេ​ត្រូវការ​ជាងគេ​បាត់​មិនបាន គឺ​ការកាប់​សត្វ​យកមក​សែន និង​ការ​វេច​នំអន្សម​សម្រាប់​ដាក់​អម​សត្វ​ដែល​គេ​ចម្អិន​យកមក​ដាក់​សែនព្រេន​មាន គោ ជ្រូក មាន់ ទា ជាពិសេស នៅពេល​គេ​រៀបចំ​ប្រារព្ធ​ពិធីបុណ្យ​រំ​ឮ​ក​គុណ និង​គោរព​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​របស់​ដូនតា​។ ការ​វេច​នំអន្សម​នេះ​ជា​ដំណើរ​សក្ខីភាព​នៃ​ការ​សម្បូរ​សប្បាយ​របស់​អ្នកស្រុក គឺ​បរិបូរណ៍​ដោយ​ផល​ស្រូវ សណ្ដែក ដូង ចេក សាច់សត្វ ជាដើម​។​

៣)​ប្រពៃណី​នៃ​ការ​វេច​នំអន្សម ៖
​ពាក្យ​ថា អន្សម​នេះ គឺជា​ពាក្យ​ក្លាយ​មកពី​ពាក្យ​ដើម​ថា នំ​សន្សំ គឺ​មានន័យថា ជា​នំ​តំណាង​ភោគផល បរិបូណ៌ ដែល​ពលរដ្ឋ បានធ្វើ​ការងារ​ស្រែចម្ការ សន្សំទុក​នូវ​ភោគផល​នេះ សម្រាប់​ដោះស្រាយ​ការរស់នៅ​មិន​ឲ្យ​មានការ​ខើច​អត្តខាត់ ក្នុង​គ្រួសារ​នីមួយៗ ជាពិសេស​នៅ​រដូវ​រាំងស្ងួត ឬ​នៅពេល​ស្រុកទេស​មាន សង្គ្រាម​ទុរភិក្ស​អន្តរាយ​។​

08-10-2015 (2)

​នៅ​ជំនាន់​ដើម​ខ្មែរ​យើង​មាន​បែងចែក​ការ​វេច​នំអន្សម ជា​ពីរបែប​ហៅថា អន្សម​ញី និង​អន្សម​ឈ្មោល​។ គេ​វេច​នំអន្សម​ញី ដោយ​ការ​ខ្ចប់​អង្ករដំណើប​ជាមួយ​ចេកទុំ ធ្វើជា​ស្នូល​មូរ​រុំហើយ​បត់​សន្លឹក​ចេក​នៅ​ក្បាល​នំអន្សម​ទាំងសងខាង​តែមួយ​ផ្នត់​រួច​ដាក់​ផ្អោប​ផ្គួប​ពីរ​នំ​ចង​មូរ​ភ្ជាប់​គ្នា​ឲ្យ​ជាប់​ល្អ​ទើប​យកទៅដាក់​ស្ងោរ​ក្នុង​ថ្លាង​ធំ​។ ចំណែក​ការ​វេច​នំអន្សម​ឈ្មោល​វិញ​មាន​ដាក់​សណ្តែកបាយ និង​សាច់ជ្រូក​ប្រឡាក់​ប្រៃ​ដាក់​ជា​ស្នូល មូល​រុំ​នឹង​ស្លឹកចេក​យ៉ាង​ក្រាស់​ធំៗ ជាង​នំអន្សម​ញី រួចហើយ​គេ​បត់ស្លឹក​ចេក នៅ​ក្បាល​នំអន្សម​ទាំងសងខាង ក្បាល​នំ​ម្ខាង​មាន​ពីរ​ផ្នត់ រួចហើយ​រុំខ្សែ​ព្រាល​ចង​ឲ្យ​ណែន​តឹង ទោល​តែឯង មិនមាន​ផ្គួប​ជាមួយ​អន្សម​ណា​ទេ​។ ដោយសារ​ការ​វេច​នំអន្សម​ឈ្មោល​ញី បែប​ខុសគ្នា​នេះហើយ ទើប​អាច​ឲ្យ​គេ​ចំណាំ​នំអន្សម​បាន​យ៉ាង​ងាយ​ថា មួយណា​ញី មួយណា​ឈ្មោល ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​ភេទ​ខុសគ្នា​តាម​រូបរាង គឺ​អន្សម​ញី​មាន​រសជាតិ​ផ្អែម មាន​ស្នូល​ចេកទុំ និង​គ្រាប់សណ្ដែក​ស្ងោរ ហើយ​មាន​រាង​តូច​ខ្លី ហើយ​សំប៉ែត ដោយសារ​ការ​ច្របាច់​ផ្គួប​ចង​អន្សម​ពីរ​ផ្អោប​ចូលគ្នា​តែមួយ​។ ចំណែក​អន្សម​ឈ្មោល តែងមាន​រសជាតិ​ប្រៃ មាន​ស្នូល​សណ្ដែកបាយ​និង​សាច់ជ្រូក មាន​រាង​មូល​ធំ ហើយ​វែង ជួនកាល​មាន​ទម្ងន់​ដល់​ទៅ​៥ ឬ​៦​គីឡូក្រាម​។​

​នៅ​សម័យ​ដើម​អ្នកស្រុក​ដែល​នៅ​តំបន់​មាត់​ស្ទឹង ឬ​អូរ​ធំៗ គេ​ច្រើន​ធ្វើ​នំអន្សម ដាក់​តែ​អង្ករដំណើប និង​អំបិល​ឡ​មៗ មិន​ដាក់​ស្នូល ដាក់​ខ្ទិះដូង ឬ​ស្ករ​ទេ ព្រោះ​គេ​ចង់ទុក​ឲ្យ​បានយូរ​រាប់​ខែ មិនមាន​ឲ្យ​ផ្អូម ជាពិសេស​នំអន្សម​ឈ្មោល​។ គេ​ច្រើន​វេច​អន្សម​នេះ ចង​ជា​ចង្កោម ស្ងោរ​ឲ្យ​ឆ្អិន ពេលណា​បរិភោគ​មិន​អស់គេ​អាច​ចងខ្សែ​បោះ​អន្សម ទម្លាក់​ទៅ​បាត​ស្ទឹង ឬ​បាត​អូរជ្រៅ​ដែលមាន​ទឹក​ត្រជាក់ នោះ​អន្សម​អាច​រក្សា​រសជាតិ​យូរ​មិន​ងាយ​ផ្អូម​។ នៅពេល​ណាមួយ​ដែល​គេ​នឹកភ្នក ចង់​បរិភោគ អ្នកស្រុក​នឹង​ទៅ​ស្រាវ​យក​អន្សម​មួយ កាត់​យកមក​ស្ងោរ ហើយ​ឆី​ដូច​នំអន្សម​ធម្មតា​វេច​ថ្មីៗ​ដែរ​។ ជាពិសេស​ទៅទៀត​អ្នកស្រុក​ខ្មែរ​យើង ច្រើន​ធ្វើ​នំអន្សម​របៀបនេះ នៅក្នុង​កាល​យុគ​ដែល​ប្រទេសជាតិ មាន​សង្គ្រាម​ទុរភិក្ស​មាន​ខ្មាំង ឬ​ចោរប្លន់​ច្រើន​ពិបាក​រត់លូន គេច​ចម្បាំង និង​ពិបាក ចេញចូល ដាំ​អាហារ​លៀង​គម្លាន​។ គេ​ច្រើន​ធ្វើ​ដើម្បី​ទុក​ជួយ​ផ្គត់ផ្គង់ ទាហាន​ដែល​នៅក្នុង​សមរភូមិ​ចម្បាំង ដោយ​ភាព​ប្រញាប់​អាសន្ន ព្រោះ​ពុំមាន​ពេល​ដណ្ដាំ​ចម្អិន​អាហារ​។​

៤) ប្រពៃណី​នៃ​ការបោះ​បាយបិណ្ឌ និង​ការធ្វើ​នំអន្សម​ដាក់​បិណ្ឌ ៖
​ក្រោយ ពី​ប្រទេស​ខ្មែរ បានទទួល​ឥទ្ធិពល​ព្រះពុទ្ធសាសនា យ៉ាងគំហុក ពី​ប្រទេស​ឥណ្ឌា នៅ​ជំនាន់​សតវត្ស​ទី​១១ (​ក្រោម​អធិបតីភាព នៃ​ព្រះ​ចៅ​គ្រង​រាជ ជ័យ​វរ្ម័នទី​៧) បូកផ្សំ​និង ជំនឿ​វិញ្ញាណ​និយម និង ជំនឿ​ព្រហ្មញ្ញសាសនា ដែល​បាន​មកដល់​ប្រទេស​ខ្មែរ តាំងពី​ជំនាន់​ព្រះបាទ កោ​ឌិ​ណ្យ​ជ័យវរ្ម័ន និង ព្រះ​នាង​សោមា​ទេវី (​ឬ ព្រះបាទ​ហ៊ុនទៀន ព្រះ​នាង​លីវយី ដែលជា​ឈ្មោះ ដែល​ពពួក​ឈ្មួញ​ចិន បានដាក់​ឲ្យ ពេល​ចិន​មក​ធ្វើ​ជំនួញ​តាម​សំពៅ នៅ​ដែនដី​ជ្រោយ​សុវណ្ណ​ភូមិ ) ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ បាន​បង្កើត​ទំនៀមទម្លាប់​ថ្មី​មួយទៀត យ៉ាង​ប្រសើរ​ក្រៃលែង គឺ​ការប្រមូល​មូល​មុំ​នាំគ្នា ប្រារព្ធ​ប្រជុំ​បិណ្ឌ នៅក្នុង​ទីវ​ត្ត​អារាម ដែល​ភាគច្រើន ច្រើន​សង់​នៅ​កណ្ដាល​ភូមិ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នកស្រុក ស្រួល​ដើរចេញ​ចូល​ព្រឹកល្ងាច ក្នុងការ​ចែកចាយ នូវ​បុណ្យ​កុសល គឺ​ផ្ដល់នូវ​អំពើ​ល្អ ចំពោះ​គ្នា ដើម្បី​បង្កើន សេចក្ដីសុខ​សន្តិ​មង្គល​ចម្រើន​រុងរឿង ក្នុង​ចិត្ត ក្នុង​គ្រួសារ និង​ក្នុងភូមិ ដែល​ខ្លួនគេ​រស់នៅ​។ គោល​ការ​ចម្បង នៃ​ការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​នេះ គឺធ្វើឡើង ដើម្បី​រំលឹក​នូវ​កតញ្ញុតាធម៌​របស់​ខ្លួនគេ​ម្នាក់ៗ ចំពោះ​លោកអ្នក​មានគុណ​ទាំងឡាយ ព្រមទាំង​មានការ​ចែករំលែក​បុណ្យ គឺ​អំពើ​ល្អ ដែលជា​ទាន ដល់​បុគ្គល​ផង​ដទៃ ដែលជា​មិត្ត​និង​ញាតិសន្តាន​ក្នុងភូមិ រួមទាំង អ្នកស្រុក​អ្នកភូមិ​ជិតខាង ដែល​រស់នៅ​ខើច​ខ្វះខាត ទាំងឡាយ​នោះ​ផង​។​

​នៅក្នុង​ពិធី​ប្រារព្ធ​បុណ្យ ប្រជុំ​បិណ្ឌ​នេះ អ្នកស្រុក​អ្នកភូមិ បានជ្រើសរើស នំអន្សម ជា​អត្តសញ្ញាណ ប្រចាំការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​នេះ ជាបឋម ដោយ​មូលហេតុ​ច្រើន​ប្រការ ដូចជា ៖

-​ទីមួយ តំណាង​ភោគផល ដែល​ខ្លួន​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​សន្សែសន្សំ​រកបាន​មក គឺ អង្ករ​ជា​តំណាង​ផល​ស្រូវ សណ្ដែកបាយ​ចេក​ដូង​ជា​តំណាង​ផលដំណាំ​ចម្ការ សាច់ជ្រូក​ជា​តំណាង​ផល​នៃ​សត្វ​ចិញ្ចឹម (​បែប​ជំនឿ​វិញ្ញាណ​និយម​)

-​ទី​ពីរ ទឹកចិត្ត​ព្រះ​ម៉ែ គឺ​ស្រូវ​អង្គរ ដែល​បាន​ជួយ​ផ្គត់ផ្គង់​ជីវិត​រស់នៅ របស់​ពួកគេ (​បែប​ព្រះពុទ្ធសាសនា គឺ​ការ​ស្គាល់​និង​គោរព​គុណ​ម្ដាយ​)

-​ទី​បី ជា​តំណាង ការបន្ត​ពូជ បន្តជីវិត (​ជា​ជំនឿ​បែប​ព្រហ្មញ្ញសាសនា ដោយ​យកនំ​អន្សមជ្រូក​ជា​តំណាង​ភេទ​ប្រុស នំអន្សមចេក ជា​តំណាង​ភេទ​ស្រី​។ ក្រោយមក យើង​មានការ​រួមបញ្ចូល​បន្ថែ​ម មាន នំគម ជា​តំណាង​ភេទ​ស្រី នំ​ធ្មៃ​ជា​តំណាង​ផែនដី ។​ល​។​)

-​ទី​បួន ជា​ដាស់តឿន​ស្មារតី​សាមគ្គីភាព​ដ៏​មុតមាំ គ្មាន​រើសអើង ដោយ​បង្ហាញ​នូវ​ទឹក​ចិត្តល្អ ចំពោះ​គ្នា ទៅវិញទៅមក មិន​ថា​នរណា​ជា​នរណា​ឡើយ (​បែប​ស្មារតី​នយោបាយ​ជាតិនិយម​)

-​ទី​ប្រាំ ជា​គឺ​ការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​រំដោះ​ចិត្ត ឲ្យ​លោះ​ចេញ នូវ​សេចក្ដី​បាប នៅក្នុង​ខ្លួន ដោយ​ការខិតខំ​កសាង​អំពើ​ល្អ ចំពោះ​ខ្លួនឯង​ផង ចំពោះ​ក្រុមគ្រួសារ​ផង និង ចំពោះ​អ្នកដទៃ​ផង (​បែប​ពុទ្ធ​និយម​)

​បវេណី​នៃ​ការ​ប្រារព្ធ​បុណ្យ ប្រជុំ​បិណ្ឌ​នេះ គឺ​គេ​បានជ្រើសរើស​ធ្វើ​នៅក្នុង​កំឡុងពេល ដែល​ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​សម្រាក​ដៃ ទំនេរ​ពី​ដក​ស្ទូង រង់ចាំ​ស្រូវ​ហុច​ផល ដើម្បី​ច្រូតកាត់​។ នៅក្នុង​បវេណី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​នេះដែរ យើង​ឃើញ​មាន​បវេណី​ដ៏​សំខាន់​មួយ ដែល​ខ្មែរ​យើង​សព្វថ្ងៃ​និយម​ជាងគេ គឺ​ពិធី​បោះ​បាយបិណ្ឌ ដើម្បី​រំ​លោះ​ចិត្ត​បាប​និង​ចិត្ត​អកុសល ដោយ​ការធ្វើ​បុណ្យ ចំពោះ​ប្រេត ឲ្យ​ប្រេត​បាន​ស្គាល់ នូវ​បុណ្យ​កុសល​នេះហើយ បាន​បែរមក​លះ​ចិត្ត​លះ​ជីវិត​ជា​ប្រេត ដើម្បី​ទទួល​កុសល បាន​ទៅ​ចាប់ជាតិ​ជាម​នុស្ស​ប្រសើរ​នឹង​គេ​វិញ​។​

​តើ ប្រេត​នេះ​ជា​នរណា​? នៅក្នុង​ជំនឿ​វិញ្ញាណ​និយម ប្រេត គឺជា​វិញ្ញាណ​នៃ​ខ្មោចតៃហោង ខ្មោច​អនាថា និង ខ្មោច​អបាយភូមិ (​ជា​ព្រលឹង​របស់​មនុស្ស​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​តែ​សេចក្ដី​វិនាស​)​។ នៅក្នុង​សង្គមមនុស្ស​ជាទូទៅ បុគ្គល​ទាំងឡាយ​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​នូវ​សេចក្ដី​វិនាស រមែង​ត្រូវគេ​កត់សំគាល់ ថា​ជា​បុគ្គល ដែលមាន​វិញ្ញាណ​ប្រេត​គ្រប់គ្រង​សណ្ឋិត​។ ក្រោយមក គេ​កត់សំគាល់ បុគ្គល​ទាំងនេះ ដោយ​ការនិយាយ​កាត់​ខ្លីៗ ហៅថា ប្រេត​រស់​។ ពពួក​ប្រេត​រស់​នេះ គេ​មាន​សំដៅ ទៅដល់​ជន​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​តែ​សេចក្ដី​វិនាស មានដូចជា ពពួក​ចោរ ពួក​ជន​បោក ជន​ពាលា​អាវាសែ ប្រព្រឹត្ត​ខ្លួន​ខុស​ហើយ ត្រូវគេ​កម្ចាត់កំចាយ មិន​ឲ្យ​ចូល​ភូមិ ឬ ជា​មនុស្ស​អនាថា​ខ្ចាត់ព្រាត់​គ្មាន​ទីពឹង ហើយ​ដែល​មិន​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ឲ្យ​ប្រសើរ ក្រៅពី​ការទារ​ស៊ី​តែ​ម្យ៉ាង​។

​ហេតុអ្វី​គេ​បោះ​បាយបិណ្ឌ​តែ​ពេល​ងងឹត​មុន​ថ្ងៃ​រះ​? អ្នកស្រុក​ជ្រើសរើស​ពេលនេះ ដោយ​មូលហេតុ​ច្រើនយ៉ាង ដូចជា ៖
-​មិន​ឲ្យ​អ្នកធ្វើ​បុណ្យ មានការ​រើសអើង​មុខមាត់ អ្នក​ដែល​មក​ទទួល​បុណ្យ​
-​មិន​ឲ្យ​ប្រេត​ភ័យ​ខ្លួន មិន​ហ៊ាន​បង្ហាញមុខ មក​ទទួល​បុណ្យ​
-​ឲ្យ​ប្រេត​មានឱកាស​មក​ទទួល​បុណ្យ​ហើយ អាច​ត្រឡប់​ទៅវិញ ចែក​បុណ្យ​ដល់​កូនចៅ​ក្រុមគ្រួសារ មុន​ថ្ងៃ​រះ​។ លុះដល់​ពេល​ថ្ងៃ​រះ​ឡើង​ហើយ ប្រេត​ដែល​បានទទួល​បុណ្យ​គ្រប់គ្នា ក៏បាន​ទទួល​នូវ​ទឹកចិត្ត​ជ្រះថ្លា ដោយ​បុណ្យ ឈប់​វិលត្រឡប់​ទៅរក​ជីវិត​ប្រេត​តទៅទៀត រួច​ក៏​នាំគ្នា​ទៅ​ចូលរួម​សាង​អំពើ​ល្អ កែខ្លួន​ជាម​នុស្ស​ល្អ រស់នៅ​ជាម​នុស្ស​ល្អ​នឹង​គេ ឡើងវិញ ដោយ​សុខ​មង្គល​។​

​តើ​គេ​ប្រារព្ធ​ការបោះ​បាយបិណ្ឌ​ដោយ​របៀប​យ៉ាងម៉េច​ខ្លះ​?
​គេ​ប្រារព្ធ​ពិធី​បោះ​បាយបិណ្ឌ ដោយ​យក​កន្ទេល​ទៅ​ក្រាល នៅ​ជុំវិញ​របង​វត្ត ៨​ទិស ហើយ​មាន​ដាក់​តម្រៀប​ខ្ទះ​ធំៗ ឬ កន្តាំង កញ្ជើ ល្អី ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នកធ្វើ​បុណ្យ ធ្វើការ​ចែកទាន ទៅតាម​សទ្ធា ដោយមាន បោះ នំអន្សម នំ​បត់ នំ​ធ្មៃ ពំនូត​បាយ ឬ អាហារ​គោក ផ្សេងៗ ចូលទៅក្នុង​ខ្ទះ កញ្ជើ ល្អី កន្តាំង ដែល​តម្រៀប​ជា​ជួរ​ទាំងនោះ​។ ធ្វើបែបនេះ គឺ​ដើម្បី ងាយស្រួល ឲ្យ​ប្រេត​អាច​លូក​ចាប់បាន​ដោយ​ដៃ កើប​យកទៅ​ផ្ទះ ចែក​ក្រុមគ្រួសារ​ផង ហើយ​មាន​របៀប​មិន​កំពប់​ចោល​ទទេៗ​ផង​។ ម្យ៉ាងទៀត គេ​ក្រាលកន្ទេល​ពីក្រោម កញ្ជើ កន្តាំង​ទាំងនោះ គឺ​សម្រាប់​ទុក​ត្រង​អាហារ​កំពប់ ដើម្បី​ទុក​ចែក​ឆ្កែ​ឆ្មា​អនាថា ឲ្យ​បាន​ឆី​ព្រម​ផង ដោយ​ពុំមាន​ការប្រមាថ​ធ្វើ​ឲ្យ​សត្វ​នាំគ្នា​ឆី​អាហារ​ពី​ដី ដូច​ថ្ងៃ​ធម្មតាៗ​ដទៃទៀត​ឡើយ ព្រោះ​ថ្ងៃនេះ គឺជា​ថ្ងៃ​តម្កើង​រាសី​របស់​មនុស្ស​គ្រប់គ្នា រួមទាំង​សត្វ​ទាំងឡាយ ដែល​បម្រើ​គ្រួសារ​ក្នុងភូមិ​ផង​។ អ្នកស្រុក​ទាំងឡាយ​មានជំនឿថា គេ​មិនត្រូវ​ឲ្យ​កំពប់​បាយ​មួយ​គ្រាប់ ចោល​ទៅ​ដី​ទេ ព្រោះ​ជា​ភស្តុតាង​នៃ​ការមើល​ងាយ​ព្រះ​ម៉ែ ដែល​នាំ​ឲ្យ​អាប់រាសី​កូនចៅ​។​

​នេះ​គ្រាន់តែ ជា​បំណែក​ជ្រុង​មួយ ក្នុង​បវេណី​អត្តសញ្ញាណ​ដ៏​ប្រសើរ​របស់​ខ្មែរ​យើង ដែល​យើង​គប្បី​សិក្សា ពង្រីក​ស្មារតី​គំនិត​បញ្ញា និង​ចំណេះដឹង ឲ្យ​បាន​កាន់តែ​ទូលាយ ប្រសើរឡើង​គ្រប់ៗ​គ្នា​៕

​អត្ថបទ ៖ អ្នកស្រី Chanbo Keo

08-10-2015

 

Leave a Reply

(*) Required, Your email will not be published