ឈ្លោះ ឬ​ជា គ្រប់គ្នា​សុទ្ធតែជា​ខ្មែរ​

, , Leave a comment

16-10-2015

​រាជធានី​ភ្នំពេញ : “«​ខ្មែរ​»​ប្រែ​ថា ក្សេមក្សាន្ត​” “«​ខ្មែរ​»​ប្រែ​ថា ដែនដី​សុវណ្ណ​ភូមិ​” “«​ខ្មែរ​»​ប្រែ​ថា ទឹកដី​អច្ឆរិយៈ​” ទាំងនេះ​សុទ្ធតែជា​ការពិត​ដែល​ធ្លាប់​កើតមាន​នៅក្នុង​សង្គម​ខ្មែរ​នា​សម័យបុរាណ​រាប់​ចាប់តាំងពី​កំណរ​កំណើត​ទឹកដី អម្បូរ​ជាតិ​សាសន៍ អក្សរសាស្ត្រ វប្បធម៌ សិល្បៈ ទំនៀម​ច្បាប់ទម្លាប់​ជាដើម​មកម្ល៉េះ​។​

 

​ដើមចម​អត្ថន័យ​នៃ​ពាក្យ​ទាំងនេះ ខ្មែរ​បានកំណត់​ដោ​យស​ម្គា​ល់​នូវ​ច​រឹត​លក្ខណៈ​នៃ​មនុស្ស​ខ្មែរ​នា​សម័យ​ពីមុន ព្រោះ​ខ្មែរ​ចេះ​ស្រឡាញ់​រាប់រក​ឲ្យ​តម្លៃ​គ្នា ខ្មែរ​ចេះ​គោរព​ច្បាប់​នគរ ខ្មែរ​ចេះ​គោរព​សច្ចៈ ខ្មែរ​ចេះ​រួបរួមសាមគ្គី​គ្នា​រហូតដល់​បាន​កសាង​នូវ​ទ្រឹស្ដី​វិជ្ជា​កំពូលៗ រួមគ្នា​ជាច្រើន ដែល​បាន​បន្សល់​ដោយ​បង្កប់​ទុក​ក្នុង​សិលាចារឹក​នៃ​ប្រាង្គ​ប្រាសាទបុរាណ និង​តឹកតាង​ផ្សេងៗ​ទៀត​ជាច្រើន​អនេក ដើម្បី​តម្កល់​ជា​មេរៀន ទុក​ឲ្យ​កុលបុត្ត​កុលធីតា​ខ្មែរ​ជំនាន់​ក្រោយ​ស្វែងរក យកមក​សិក្សា​រៀនសូត្រ ដើម្បី​កសាង​ខ្លួន និង​ប្រទេសជាតិ​ឲ្យ​ប្រកបដោយ​ឧត្តមភាព​។​

 

​ដោយសារតែ​អំណាច​នៃ​ពេលវេលា​ចេះតែ​ដើរ​កន្លងផុតទៅ​យ៉ាង​លឿន​ហួសវិស័យ អ្វីៗ​គ្រប់យ៉ាង​ដែលជា​ធាតុពិត​របស់​ខ្មែរ ក៏បាន​ចុះថមថយ​ជា​លំដាប់ៗ ព្រោះតែ​អំណាច​លំហូរ​នៃ​សកល​ភា​វូប្ប​នី​យ​ភាព បាន​ហូរ​ចូល​គ្រប់​សង្កត់​បរិបទ​នៃ​ការរស់នៅ និង​ការគិត​របស់​សង្គមមនុស្ស​ខ្មែរ​ម្ដង​បន្តិចៗ​រហូត​នៅសល់​ត្រឹម​ដង្ហើម​ចង្រឹត​។ ទាំង​ច្បាប់ ទាំង​ប្រព័ន្ធ​អប់រំ ទាំង​សាសនា ទាំង​វប្បធម៌ ទាំង​ពណ៌​សម្បុរ ទាំង​សម្ភារៈប្រើប្រាស់ ទាំង​សម្លៀកបំពាក់ ទាំង​ម្ហូបអាហារ ទាំង​សិល្បៈ ទាំង​ក្បាច់គុន ទាំង​បន្លែ​ផ្លែឈើ និង​ទាំង​ច​រឹត​មាយា​ទ លក្ខណៈ​ខាងក្នុង​ខ្មែរ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​មុខមាត់​របស់ខ្លួន​ពី​ក្រមុំ​ជនបទ​រមទម​សុភាព​រាបសារ ទៅជា​នារី​ទីក្រុង​លាយឡំ​នឹង​ក្លិន​ពណ៌​ឆើតឆាយ ខ្មែរ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​នូវ​អ្វី​ដែលជា​សម្បត្តិ​ដ៏​មហាសាល ដែល​ខ្លួន​ធ្លាប់មាន​រាប់ពាន់​ឆ្នាំ​ពីមុន​ត្រឹម​មួយ​ពព្រិច​ភ្នែក រហូត​ស្ទើរតែ​ខ្មែរ​មួយចំនួន​ស្អប់ មើលស្រាល​នូវ​ក្លិន​ដ៏​ប្រហើរ​របស់​ប្រហុក ដែលជា​អត្តសញ្ញាណ​នៃ​ម្ហូបអាហារ​របស់ខ្លួន​ថែម​ទៀតផង (​នេះ​គឺ​គ្រាន់តែ​ជា​ឧទាហរណ៍​ដ៏​តូច​មួយ​តែប៉ុណ្ណោះ​)​។​

 

​ទោះបីជា​ពណ៌​សម្បុរ ជាតិ​សាសន៍ អត្ត​ច​រឹត​របស់​ខ្មែរ បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ទៅ​ស្ទើរតែ​ទាំងស្រុង​យ៉ាងណាក៏ដោយ​ក៏​គេ​នៅតែ​សង្កេតឃើញថា បេះដូង​របស់​ខ្មែរ​នៅតែ​ស្គាល់​ថា​អ្វី​ទៅជា​សម្បត្តិ អ្វី​ទៅជា​មរតក និង​អ្វី​ទៅជា​អត្តសញ្ញាណ​របស់ខ្លួន​នៅឡើយ ពោលគឺ​ខ្មែរ​នៅ​មិនទាន់​បំភ្លេចចោល​ទាំងស្រុង​អំពី​ប្រភពដើម​របស់ខ្លួន​នៅឡើយ​ទេ​។​

 

​ជាពិសេស​នៅពេល​ដែលមាន​ហេតុការណ៍ ឬ​ព្រឹត្តិការណ៍​ណាមួយ​ដែល​ប្រព្រឹត្តទៅ​ទាំង​ចេតនា ឬ​អ​ចេតនា​ជុំវិញ​ការ​ភ្លាំងភ្លាត់ ធ្វេសប្រហែស​មួយគ្រា​ក៏ដោយ​ក្ដី ក៏​ទឹកចិត្ត​របស់​ខ្មែរ​តែងតែ​ចេញមុខ​មក​បកស្រាយ រិះគន់ តវ៉ា ទាមទារ និង​ស្នើរ​សុំ​ឲ្យ​កែប្រែ​នៅ​លក្ខណៈ​អវិជ្ជមាន​ទាំងនោះ​ឲ្យ​ប្រកប​ទៅជា​ត្រឹមត្រូវ​តាម​លំនាំ​ដើម​វិញ ទោះបីជា​ការទាមទារ​ខ្លះ​ប្រកបដោយ សីលធម៌ ឬ​អសីលធម៌​ក្ដី ត្រឹមត្រូវ​តាម​ការពិត ឬ​ផ្ទុយ​ប្រាសចាក​ពី​ការពិត​ក្ដី​។​

 

​ជាការ​ត្រឹមត្រូវ​មួយ​ដែល​សង្គម​ខ្មែរ​គួរតែ​នាំគ្នា​ផ្លាស់ប្ដូរ​នោះ​គឺ មនុស្ស​ខ្មែរ​គ្រប់រូប​គួរតែ​យក​សិល្បៈ​ក្នុង​ការជជែក​វែកញែក​ប្រកបដោយ​ភាតរភាព​ចំពោះ​គ្នា ទៅវិញទៅមក​ទើប​ជាការ​ប្រសើរ​។ ការជជែក​វែកញែក​ប្រកបដោយ​ភាតរភាព​នោះ​គឺ​មិន​ប្រកបដោយ​ការ​ស្អប់ ច្រណែន បង្អាប់បង្អោន ដៀល​ត្មិះ ព្យាបាទ ចងគំនុំ និយាយ​ចង់តែ​ឈ្នះ​ចំពោះ​គ្នា​នឹង​គ្នា​នោះឡើយ ព្រោះ​មិន​ថាស​ម្ដៅ​ទៅដល់​បុគ្គល​ណា​ម្នាក់​ឡើយ បើសិនជា​គ្រប់គ្នា​ចេះ​និយាយ ចេះ​សរសេរ ចេះ​អាន ចេះ​ស្ដាប់​ភាសា​ខ្មែរ​ហើយ យល់ដឹង​អំពី​ឬ​សគល់​នៃ​អរិយធម៌​របស់​ខ្មែរ​ហើយ អាស្រ័យ​គុណ​ធនធានធម្មជាតិ​រប​ស់​ខ្មែរ​ហើយ រស់នៅ​ក្រោម​ម្លប់​នៃ​នីតិរដ្ឋ​របស់​ខ្មែរ​ហើយ ពិតណាស់​គឺ​គ្រប់គ្នា​សុទ្ធតែជា​ខ្មែរ ដូច្នេះ​គួរ​ណាស់​តែ​ខេមរជន​ដែលជា​ម្ចាស់​ទឹកដី ឬ​បរទេស​ជន​ទាំងឡាយ ដែល​បានស្នើរ​សុំ ឬ​មិនបាន​ស្នើរ​សុំ​ជម្រក​ចូល​អាស្រ័យ​រស់នៅ​លើទឹក​ដី​មួយ​នេះ នាំគ្នា​ព្យាយាម​ប្រកប​ជីវិត​ខ្លួនឯង និង​ប្រាស្រ័យ​ជីវិត​ជាមួយ​មនុស្ស​ទូទៅ​នៅក្នុង​សង្គម​ជុំវិញខ្លួន​ដោយ​ការ មិន​ប្រមាថ នោះ​ទើប​សម្បត្តិ​ដ៏​មហាសាល​របស់​ខ្មែរ ដែល​បុព្វបុរស​ខ្មែរ​ខិតខំ​កសាង និង​បន្សល់ទុក​មក​អស់​រាប់ពាន់​ឆ្នាំ និង​ដែល​ជិត​រលត់​បាត់​ពី​លោក​នេះ​ទៅវិញ នឹង​កើតមាន​ឡើងវិញ​សម្រាប់​ជា​ទ្រឹស្ដី​វិជ្ជា ជា​មេរៀន និង​ជា​បំ​និ​ន​ជីវិត​ដល់​កូន​ខ្មែរ​គ្រប់​ជំនាន់​ដើម្បី​កសាង​ខ្លួន និង​សង្គម​ឲ្យ​ប្រកបដោយ​សុខសន្តិភាព និង​វិបុល​សុខ យ៉ាងពិត​ជាក់​ជាពុំខាន​៕

16-10-2015

 

Leave a Reply

(*) Required, Your email will not be published