ប្រពៃណី​ព្រលែង​ដើមទ្រូង​របស់​ស្ត្រី​ខ្មែរ មាន​តាំងពី​សម័យ​ចុង​យុគ​សំរឹទ្ធិ​

, , Leave a comment

10945697_779506352143316_2058481172777862679_n

មកដល់​សម័យកាល​ប​ច្ចុ​ប្បន្ន​នេះ​ប្រជាជន​ខ្មែរ ជាពិសេស​ស្ត្រីភេទ​ទូទាំងប្រទេស​មិនមាន​ការនិយម​ដោះអាវ​(​ព្រលែង​ដើមទ្រូង​)​ដូច​កាលពី​ជំនាន់​បុរាណ​នោះឡើយ​។​បើ​យោងតាម​ឯកសារ​ដែល​ចងក្រង​ដោយ​បណ្ឌិត មី​ស៊ែ​ល​ត្រា​ណេ បាន​ឲ្យ​ដឹងថា ប្រពៃណី​លែង​ដើមទ្រូង​របស់​ស្ត្រី​ខ្មែរ​បាន​ក្លាយជា​ទម្លាប់​តាំងពី​នៅ​ចុង​យុគ​សំរឹទ្ធិ​មកម្ល៉េះ​។​

 

​ទាក់ទង​នឹង​ប្រពៃណី​ការលែង​ខ្លួន​របស់​ស្រី្ត​ខ្មែរ​នា​សម័យបុរាណ​នេះដែរ​នៅក្នុង​ឯកសារ​ស្រាវជ្រាវ​របស់​បណ្ឌិត មី​ស៊ែ​ល​ត្រា​ណេ បានបញ្ជាក់​ប្រាប់ទៀតថា គេ​បាន​រកឃើញ​កាំបិត​ស្នៀត​មួយ​មាន​ដង​រាង​ជា​ស្ត្រី​នា​សម័យ​បុរេប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែល​ការរកឃើញ​នេះ​អាច​បញ្ជាក់បាន​ថា​ប្រពៃណី​លែងខ្លួន​បានក្លាយ​ជា​ទំនៀមទម្លាប់​តាំងពី​នៅ​ចុង​យុគ​សំរឹទ្ធិ​មកម្ល៉េះ​រួច​ក៏បាន​បន្ត​មកដល់​សម័យ​កាល​ក្រោយៗ​ទៀត​។ យើង​សូម​ជម្រាបជូន​ថា​ទំនៀមទម្លាប់​នៃ​ការ​ព្រលែង​ដើមទ្រូង​នេះ​ទៀតសោត​មិនមែន​មានតែ​ចំពោះ​មនុស្ស​ចាស់ ឬក៏​ក្មេងៗ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ សូម្បីតែ​បុរស​ក៏​និយម​ក្នុងការ​ព្រលែង​ខ្លួន​ដូច្នេះ​ដែរ​។​

 

​នៅក្នុង​ឯកសារ​ដែល​ចងក្រង​ឡើង​ដោយ​បណ្ឌិត មី​ស៊ែ​ល​ត្រា​ណេ បានបញ្ជាក់​បន្ថែមថា ស្ត្រី​ខ្មែរ​យើង​សព្វថ្ងៃនេះ​ឃើញ​មាននៅ​រក្សា​ទំនៀមទម្លាប់​នេះ​នៅឡើយ​ជាពិសេស​ក្នុងចំណោម​ស្ត្រី​មាន​អាយុ​ច្រើន​(​ចាស់​) និង​ជា​អ្នកស្រែ​ចម្ការ​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ទីប្រជុំជន ហើយ​ប្រពៃណី​នេះ​ក៏ត្រូវ​បានឃើញ​តាម​សហគមន៍​ជនជាតិដើម​ភាគតិច​មន​ខ្មែរ​ក្នុង​ឧបទ្វីប​ឥណ្ឌូចិន​ដូច្នេះ​យើង​ឃើញថា ជនជាតិខ្មែរ​មាន​ទម្លាប់​លែង​ដើមទ្រូង​នេះ​តាំងពី​សម័យ​បុរេប្រវត្តិសាស្ត្រ​មុនពេល​ដែល​ទទួល​ឥទ្ធិពល​ពី​វប្បធម៌​ផ្សេងៗ​ចាប់តាំងពី​សតវត្សរ៍​ទី​១៦​ដែល​បានធ្វើ​ឲ្យ​ប្រពៃណី​នេះ​រសាយ​បន្តិច​ម្តងៗ​រហូត​បាត់ស្រមោល​នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​២០ និង​ទី​២១​នេះ​ដែលជា​សម័យ​ទំនើប​បែប​អឺរ៉ុប​និយម​។​

 

​យោងតាម​ឯកសារ​ដដែល​បានលើកឡើង​ទៀតថា នៅ​សម័យ​បុ​រេ​អង្គរ និង​អង្គរ​ថ្វីត្បិតតែ​ខ្មែរ​បានទទួល​ឥទ្ធិពល​វប្បធម៌​យ៉ាងខ្លាំង​ពី​ឥណ្ឌា​ទាំង​ផ្នែក សាសនា​នយោបាយ វប្បធម៌ ស្ត្រី​ខ្មែរ​នៅតែ​ពេញនិយម​ការលែង​ខ្លួន​ទទេ​។ ភ័ស្តុតាង​ដែល​សេសសល់​រហូតមកដល់​បច្ចុប្បន្ន​មិនអាច​មើលរំលង​គឺ​ចម្លាក់​តាម​ជញ្ជាំង​ក្រុម​ប្រាសាទសំបូរព្រៃគុក​នា​សម័យ​ចេនឡា និង​ប្រាសាទអង្គរវត្ត​ម៌ និង​ម្យ៉ាងវិញទៀត​ទោះបី​ឯកសារ​ខាង​បុរាណវិទ្យា​នា​សម័យ​នគរ​ភ្នំ​ពី​សតវត្សរ៍​ទី​១​ដល់ទី​៦​ទី​៧​មាន​តិចជាង​សម័យអង្គរ​ក៏ដោយ​ក៏​ប្រពៃណី​នេះ​ត្រូវបាន​គេ​ប្រារព្ធ​និង​ប្រណិប័តន៍​ដដែល រួម​សេចក្តី​មក​ប្រពៃណី​លែង​ដងខ្លួន​របស់​ខ្មែរ​មិន​ខុសគ្នា​នឹង​បងប្អូន​ខ្មែរលើ​នោះឡើយ ហើយ​វា​មាន​ឥទ្ធិពល​យ៉ាង​ជ្រាលជ្រៅ​នៅក្នុង​ផ្នត់គំនិត​ឬ​វប្បធម៌​ខ្មែរ​អ្វីមួយ​ដែល​បានបញ្ជាក់​អំពី​ចំណាស់​នៃ​អត្តសញ្ញាណ​របស់​ជាតិខ្មែរ​។​

 

​ផ្អែកលើ​ការ​ចងក្រង​របស់​បណ្ឌិត​មី​ស៊ែ​ល​ត្រា​ណេ​បាន​អះអាង​ឲ្យ​ដឹង​ទៀតថា នា​សម័យអង្គរ​ក្នុង​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះបាទ​សុរិយ​វ​រ័​ន្ម​ទី​២ និង​ព្រះបាទ​ជ័យ​វ​រ័​ន្ម​ទី​៧​មាន​ភស្តុតាង​វប្បធម៌​មួយចំនួន​ដែល​យើង​មិនអាច​បំភ្លេចចោល​បាន​គឺ​ព្រះ​ជាយា ឬ​ព្រះរាជវង្សានុវង្ស​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ​បុរាណ​ទាំងនោះ​សុទ្ធសឹងតែ​រក្សា​ប្រពៃណី​លែង​ដើមទ្រូង​ទាំងអស់​ពីព្រោះ​ទ្រង់​ពេញ​ព្រះទ័យ​នឹង​ទំនៀមទម្លាប់​នេះ​ណាស់​ដូច​ប្រជាជន​សាមញ្ញ​ដែរ​។​

 

​ដោយឡែក​បើតាម​ឯកសារ​បុរាណវិទ្យា​និង​ពិ​ន្ធុ​វិទ្យា​វិញ​គេ​អាច​សន្និដ្ឋានបានថា​ប្រពៃណី «​ដោះអាវ​» មាន​ឡើង​តាំងពី​សម័យ​បុរេប្រវត្តិសាស្ត្រ​មកម្ល៉េះ ដូច្នេះ​ការលែង​ខ្លួន​របស់​ស្ត្រី​ខ្មែរ គឺជា​ប្រពៃណី​ទូទៅ​ដែលមាន​តាំងពី​បុរាណកាល​មក​។ ម្យ៉ាងទៀត​តាម​ឯកសារ​ដែល​បាន​បន្សល់ទុក​បញ្ជាក់ថា ការដែល​គេ​ឆ្លាក់​រូប​ទេវតា ឬ​រូប​មនុស្ស​សម័យបុរាណ​ដែល​លែងខ្លួន គឺ​ពុំមែន​ជា​រឿងប្រឌិត​នោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ​វា​គឺជា​ប្រពៃណី​ពិតៗ​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ជីវិត​រស់នៅ​របស់​ប្រជាជន​ខ្មែរ​ក្នុងសម័យ​កាលនោះ​។​

 

​គួរបញ្ជាក់​ឲ្យ​ដឹង​ដែរ​ថា ការដែល​ស្ត្រី​ខ្មែរ​ដោះអាវ ឬ​អត់​ពាក់អាវ​ចំហ​ដើមទ្រូង​លេច​សុដន់​ទាំង​គូ​នៅ​ទទេ​បែបនេះ គឺ​មិនមែន​មានន័យថា​ស្ត្រី​ខ្មែរ​មិនចេះ​ពាក់អាវ​នោះទេ តែ​នោះ​ជាការ​និយម​ឲ្យ​តម្លៃ​ទូទៅ​ក្នុង​ព្រះរាជ​នគរ​ខ្មែរ​បុរាណ​រហូតដល់​បារាំង​ចូល​ស្រុក​ទើប​ប្រពៃណី​នេះ​ត្រូវ​សាបរលាប​ទៅវិញ​។ លុះ​រហូតដល់​សតវត្ស​រ៍​ទី​១៩​នៃ​គ្រិស្តសករាជ​ស្ត្រី​ខ្មែរ​នៅតែ​និយម​ប្រពៃណី​ដោះ អាវ​នេះ​ជា​ដដែល បើទោះជា​ស្ថិតនៅក្នុង កាលៈទេសៈ​ណា ក៏ដោយ​ព្រោះ​វា​បាន​ក្លាយទៅជា​ទម្លាប់​គ្រប់​ទីកន្លែង​ទៅហើយ​។​

 

​ក្រោយមកទៀត​ទើប​គេ​ដឹងថា ប្រពៃណី​នេះ​បាន​ប្រែប្រួល​បន្តិច​ម្តងៗ​រហូតដល់​បាត់អស់​នៅពេលដែល​ឥទ្ធិពល​អឺរ៉ុប​វាយលុក​ក្នុងសង្គម​ខ្មែរ ក៏ប៉ុន្តែ​សព្វថ្ងៃ​ក៏​នៅមាន​ប្រជាជន​ខ្មែរ​ដែល​រស់នៅ​តំបន់​ព្រៃភ្នំ​ខ្លះ​នៅ​រក្សាបាន​ប្រពៃណី​នេះ​គង់វង្ស​ដោយ​បងប្អូន​ខ្មែរ​ទាំងនោះ ក៏ដូចជា​បុព្វបុរស​នា​សម័យអង្គរ និង​មុន​អង្គរ​កាយវិការ​លែង​ដងខ្លួន​ដូច្នេះ​មិន​មានន័យថា ឆ្អេះឆ្អាប​នោះទេ​ផ្ទុយទៅវិញ​ប្រកបដោយ​លក្ខណៈ​ស្អាតស្អំ​បរិសុទ្ធ​ព្រោះ​វា​ជា​កេរដំណែល​របស់​ដូនតា​ខ្មែរ​យើង​៕

Khmer_woman2

 

Leave a Reply

(*) Required, Your email will not be published