ជំងឺអេដស៍ បំផ្លាញ​អនាគត​របស់ខ្ញុំ

, , Leave a comment

​ក្រ​ហើយ ថែមទាំង​មាន​ផ្ទុកមេរោគ​អេដស៍​ទៀត ដែល​វា​ជា​រឿង​ដ៏​សោកសៅ​មួយ របស់​បងស្រី ធីតា [​ឈ្មោះ​អ្នកនិពន្ធ​ដាក់​ឲ្យ​] ដែល​បាន​ឆ្លង​មេរោគ​ដ៏​កាច​សាហាវ​នេះ​ពី​ប្តី ប៉ុន្តែ​ប្តី​របស់គាត់​បាន​ស្លាប់ចោល​គាត់​និង​កូន​អស់​រយៈពេល​ជាច្រើន​ឆ្នាំ​មក ហើយ​ដោយបាន​បន្សល់ទុក​ឲ្យ​គាត់ និង​កូន​រស់នៅ​យ៉ាង​វេទនា មិនតែប៉ុណ្ណោះ​បាន​ចម្លង​មេរោគ​អេដស៍​ឲ្យ​គាត់​ថែមទៀត​។ ដោយសា​តែ​ខ្លួន​មាន​ជំងឺ​ប្រចាំកាយ​ធ្វើ​អ្វី​មិនកើត​ជីវិត​រស់នៅ​ប្រចាំថ្ងៃ​របស់​បងស្រី​បាន​ពឹងផ្អែក​ទាំងស្រុង​ទៅលើ​កូនស្រី​ដែលមាន​អាយុ​ទើបតែ​១៥​ឆ្នាំ ដើរ​ស៊ីឈ្នួល​បោក​គុ​ខោអាវ​ឲ្យ​គេ ដើម្បី​បាន​កម្រៃ​បន្តិចបន្តួច​យកមក​ចិញ្ចឹម​ម្តាយ​ដែល​កំពុងមាន​ជំងឺ​នៅឯ​ផ្ទះ​។​

 

​បងស្រី​ដែលមាន​ស្រុកកំណើត​ក្នុង​ខេត្តព្រៃវែង ប៉ុន្តែ​ដោយសា​មានការ​រើសអើង​ពី​អ្នកស្រុក ភូមិ បងស្រី និង​កូន​បានសម្រេច​ចិត្ត ធ្វើ​ចំណាកស្រុក​មក​រស់នៅក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ដោយ​ជួល​ផ្ទះ​គេ​។ តាមពិតទៅ​បងស្រី ជា​ជនរងគ្រោះ​ដែល​ប្តី​បាន​ចម្លង​មេរោគ​ដ៏​កាច​សាហាវ​នេះ​ឲ្យ​បានធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​បងស្រី និង​កូន​ធ្លាក់ខ្លួន​រហូតដល់​សព្វ​ថ្ងៃនេះ​។​

 

​ជាមួយ​អារម្មណ៍​ក្តុកក្តួល​បងស្រី​បាន​រៀប​រាប់ទាំង​ទឹកភ្នែក​ថា នាង​ខ្ញុំ​បាន​រៀបការ​ប្តី បាន​ប៉ុន្មាន​ខែ​នាង​ខ្ញុំ​ពរ​ពោះ​បានកូន ស្រី​ម្នាក់​កាលណោះ​ដោយសា​ជីវភាព​ក្នុង​គ្រួសារ​មានការ​ពិបាក​ពេក ហើយ​ធ្វើស្រែ​មិនបាន​ផង​នោះ ប្តី​របស់​នាង​ខ្ញុំ​បានសម្រេច​ចិត្ត​ទៅរក​ស៊ី​កាប់​ខ្លឹម​ច័ន្ទ នៅ​ខេត្តកោះកុង ហើយ​នាង​ខ្ញុំ​ក៏បាន​ដើរ​តាម​ប្តី​រហូត​កូនស្រី​ច្បង​របស់​នាង​ខ្ញុំ​កើតមក​បាន​អាយុ​តែ​ប្រាំ​ឆ្នាំ​ប៉ុណ្ណោះ ក៏បាន​ស្លាប់​ដោយសា​ជំងឺ​ខណ្ឌ​ស្លាក់​។ ប្តី​របស់​នាង​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ចូលចិត្ត​សប្បាយ នៅពេល​គាត់​ទ្បើង​មកពី​កាប់​ខ្លឹម​ច័ន្ទ​ម្តង​គាត់ និង​មិត្តភក្តិ​តែងតែ​នាំគ្នា​ផឹកស៊ី​រួច​ក៏​នាំគ្នា​ទៅ​ចូល​បា រក​ស្រី​ប៉ុន្តែ​គាត់​ចាប់ផ្តើម​ឈឺ​ធ្ងន់​នៅ​ចុងឆ្នាំ​២០០៣ ពេលនោះ នាង​ខ្ញុំ​បាន​នាំ​ប្តី​វិល​ត្រលប់មក​ស្រុកកំណើត​វិញ​ហើយ​គាត់​បាន​ស្លាប់​នៅ​ដើមឆ្នាំ​២០០៥ ដែល​អាកា​រៈ​ជំងឺ​របស់គាត់ ស្គមរីងរៃ ចេញ​កន្ទួល​ពេញ​ខ្លួន ហើយ​មាន​ជំងឺរាគ​រូស​តែ​បី​ថ្ងៃ​ប៉ុណ្ណោះ​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ស្លាប់​តែម្តង ទោះបីជា​ជាក់​ថ្នាំ​បន្តោង​សេរ៉ូម​យ៉ាងណាក្តី​ក៏​មិន​អាចជួយ​ស្រោចស្រង់​ជីវិត​របស់គាត់​បាន​ទ្បើ​យ​។​

 

​មុនដំបូង​នាង​ខ្ញុំ​មិនដឹងថា ប្តី​មាន​ផ្ទុកមេរោគ​អេដស៍​នោះទេ ប៉ុន្តែ​បន្ទាប់ពី​គាត់​បាន​ស្លាប់​រយៈពេល​ជាង​ប្រាំពីរ​ខែ​នាង​ខ្ញុំ​ចាប់ផ្តើម​មាន​អាកា​រៈ​ជំងឺ​ស្លេកស្លាំង ស្គម ហើយ​ចេញ​កន្ទួល​ពេញ​ខ្លួន មិនតែប៉ុណ្ណោះ​មាន​ជំងឺរាគ​រូស​ថែមទៀត ដោយសា​តែ​ជំងឺ នាង​ខ្ញុំ​បាន​លក់​ដីធ្លី​អស់ហើយ ដោយមាន​ការសង្ស័យ​នាង​ខ្ញុំ​បាន​ទៅកាន់​មន្ទីរពេទ្យ​ស្រុក ដើម្បី​ឲ្យ​គ្រូពេទ្យ​នៅ​ទីនោះ​ពិនិត្យ​ជំងឺ និង​ជួស​ឈាម​ឲ្យ​នៅពេល​លទ្ធផល​ចេញមក​បញ្ជាក់ថា​នាង​ខ្ញុំ​មាន​ផ្ទុកមេរោគ​អេដស៍ ពេលនោះ​នាង​ខ្ញុំ​ស្ទើរតែ​ដួលសន្លប់​។ កាលណោះ​ដោយសា​នាង​ខ្ញុំ​មានការ​ពិបាក​ក្នុងការ​ទទួល​សេវា​ថ្នាំ​ពន្យា និង​មានការ​រើសអើង​ពី​អ្នក​ស្រុកភូមិ​ដែល​រស់នៅ​ក្បែរ​គ្នា​ផង​នោះ នៅ​ពាក់កណ្តាល​ឆ្នាំ​២០០៥​នាង​ខ្ញុំ និង​កូន​បាន​ទ្បើង​ជិះ​រថយន្ត​មកកាន់​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ដើម្បី​ស្វែងរក​សេវា​ថ្នាំ​ពន្យា ហើយក៏​បានមក​ជួល​ផ្ទះ​គេ​ស្នាក់​។​

 

​និយាយ​ពី​ជីវភាព​រាល់ថ្ងៃ គឺ​ពឹងផ្អែក​ទាំងស្រុង​លើ​កូនស្រី​របស់​នាង​ខ្ញុំ​ដែល​នាង​ទើប​តែមាន​អាយុ​១៥​ឆ្នាំ​ប៉ុណ្ណោះ នៅពេល​ចេញមក​ពី​រៀន​កូនស្រី​របស់​នាង​ខ្ញុំ​តែងតែ​ទៅ​ស៊ីឈ្នួល​បោក​គុ​ខោអាវ​ឲ្យ​គេ​ដោយ​ក្នុង​មួយ​ការ​ធុន​គេ​ឲ្យ​២០០០​រៀល ឬ​៣០០០​រៀល​ប៉ុណ្ណោះ ដើម្បី​យកមក​ទិញ​បាយ​ហូប​រាល់ថ្ងៃនេះ​នាង​ខ្ញុំ​បាន​ដាច់បាយ​ស្ទើរតែ រាល់ថ្ងៃ​ពីព្រោះ​មិនសូវមាន​គេ​ហៅ​កូន​នាង​ខ្ញុំ​ទៅ​បោក​គុ​ខោអាវ​ច្រើន​ដូច​កាលពី​ពេលមុន​។​

 

​ដោយសា​តែ​ខ្លួន​ក្រ ហើយ​មាន​ជំងឺ​ប្រចាំកាយ​ទៀត កូនស្រី​របស់​នាង​ខ្ញុំ​មិនបាន​ទៅ​រៀន​ជាប់លាប់​នោះទេ​ឥ​ទ្បូ​វ​នេះ​ខ្ញុំ​មិនដឹងថា កូនស្រី​របស់​នាង​ខ្ញុំ​មាន​ផ្ទុកមេរោគ​អេដស៍​ដែរ ឬក៏​អត់​នោះទេ​? ពីព្រោះ​នាង​ខ្ញុំ​មិន​ហ៊ាន​យក​កូន​ទៅ​ជួស​ឈាម​មើល​នោះទេ ប្រសិនបើ​ពិនិត្យ​ទៅ​ឃើញថា គេ​មាន​ផ្ទុកមេរោគ​អេដស៍​មែន​នោះ​មិនដឹង​ជា​ខ្ញុំ​អាណិត​គេ​ប៉ុណ្ណា​នោះទេ ប៉ុន្តែ​នាង​ខ្ញុំ​នឹង​យក​គេ​ទៅពិនិត្យ​ឈាម​នៅ​ថ្ងៃ​ណាមួយ​៕

02-9-2015

 

Leave a Reply

(*) Required, Your email will not be published