វិថី​ជីវិត​អា​ពា​ហ៌​ពិពាហ៍

, , Leave a comment

អាពាហ៍ពិពាហ៍ គឺជា​ពិធី​មង្គល​មួយ​យ៉ាងសំខាន់​បំផុត​។ ពិធី​នេះ​មាន​អត្ថន័យ​ទូលំទូលាយ​ណាស់​ក្នុង​គ្រួសារ​ខ្មែរ ព្រោះ​ក្នុង​ពិធី​នេះហើយ ដែល​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ចាស់ទុំ ជា​ឪពុកម្ដាយ​ទាំងសងខាង​របស់​កូនកំលោះ កូនក្រមុំ ផ្សំផ្គុំ​ពួកគេ​ដែលជា​កូនៗ ឲ្យ​ក្លាយជា​គូ​ស្វាមី ភរិយា​ប្រចាំជីវិត​។ ពាក្យ​អា​ពា​ហ៍​នេះ កើតចេញពី​ពាក្យ​សំស្ក្រឹត​ថា ’​អា​វា​ហី​” មានន័យថា ការនាំ​កូនស្រី​ទៅខាង​ប្រុស​។ រីឯ​ពាក្យ​ពិពាហ៍​វិញ មានន័យថា ការនាំ​កូនប្រុស​ឲ្យ​ទៅខាង​កូនស្រី ដែលជា​ពាក្យ​កើតចេញពី​ភាសាសំស្ក្រឹត "​វិ​វា​ហី​" ។ តែ​ចំពោះ​ជនជាតិខ្មែរ​វិញ ខុសពី​ក្លិង្គ ដោយ​យើង​មាន​ទម្លាប់​នាំ​កូនប្រុស​ទៅខាង​កូនស្រី​វិញ គឺ​ចំណុច​នេះហើយ​ដែល​ចង្អុល​ឲ្យ​យើង​ដឹងថា ខ្មែរ​នា​សម័យ​អតីតកាល​តែង​និយម​ស្រី​ជាធំ​ក្នុង​សង្គមជាតិ​។ បំណង​ធំ​របស់​ឪពុកម្ដាយ​ចំពោះ​កូន​គឺ​សុភមង្គល​សម្រាប់​ប្ដី​ប្រពន្ធ​។ ពាក្យ​ថា ប្ដី ឬ​ស្វាមី មានន័យថា ម្ចាស់ លោក​ម្ចាស់ អ្នក​ចិញ្ចឹម​បីបាច់​ថែរក្សា​។ ចំណែក​ពាក្យ​ថា ប្រពន្ធ ឬ​ភរិយា​វិញ​មានន័យថា ចំណង​មេត្រី​រួមរឹត​។​

 

​ដូច្នេះ​បើ​និយាយ​ឲ្យ​ខ្លី​មក​វត្ថុបំណង​របស់​អ្នកមានគុណ​ទាំង​ឪពុកម្ដាយ​បង្កើត ទាំង​ឪពុក​ម្ដាយក្មេក គឺមាន​សេចក្ដីប្រាថ្នា​ឲ្យ​គូ​ស្វាមីភរិយា​ស្រលាញ់គ្នា ប្រកបដោយ​សុខភាព សុខដុមរមនា សុភមង្គល​ចំពោះ​បុត្រាបុត្រី តាំងពី​ពេល​រៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​រហូតដល់​ចាស់​ពោល គឺ​ពេល​សក់ស្កូវ ឬ​បាក់ធ្មេញ​រៀងៗ​ខ្លួន​។ បើ​និយាយ​ម្យ៉ាងទៀត គឺ ស្រឡាញ់គ្នា​រហូតដល់​ជីវិតក្ស័យ​តែម្ដង​។ ក្នុងករណី​នេះហើយ​ដែល​បុព្វបុរស​ខ្មែរ​បាន​បង្កើតឡើង​នូវ​ពិធីការ​ខ្លះ​ដែលមាន​លក្ខណៈ​តឹងតែង និង​អ​ធឹ​ក​អធម្ម ដើម្បី​ឲ្យ​ស្វាមី​-​ភរិយា​ចងចាំ​ទុកជា​អនុស្សាវរីយ៍ កុំ​ឲ្យ​ភ្លេច​ពេលដែល​ខ្លួនគេ​ទាំងពីរ​បាន​គ្នា​ជា​ប្ដី​-​ប្រពន្ធ​។ ម្យ៉ាងទៀត​សូម​រំលឹក​ឡើងវិញ​ថា ភាព​ឱ​ឡា​រឹក​នៃ​ពិធី​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ខ្មែរ ដោយមាន​ការចូលរួម​ពី​សំណាក់​ញាតិមិត្ត​ជិត​ឆ្ងាយ​ដែលជា​ភ្ញៀវ​ផង និង​ជា​សាក្សី​ដឹងឮ​ផង ក៏​ជា​វិធីសាស្ត្រ​មួយ​ដែរ​។ ទន្ទឹម​ជាមួយនេះ​វត្ថុបំណង​មួយទៀត​គឺ ដើម្បី​ឲ្យ​គូ​ស្វាមីភរិយា​ពត់ចិត្ត​ឲ្យ​ចេះ​អត់ធ្មត់​សង្កត់ចិត្ត សក្ដិសម​នឹង​ពរ​សព្វ​សារ​ធុ​ការ ដែល​បានទទួល​នៅក្នុង​ច្បាប់រដ្ឋប្បវេណី​ខ្មែរ មានការ​យល់ព្រម​ពី​អ្នក មានគុណ​ទាំងសងខាង​។​

 

​ក្នុងករណី​នេះហើយ​ដែល​នាទី​របស់​មេបា​ក្នុងនាម​ជា​ឪពុកម្ដាយ​ខាង​ប្រុស ឬ​នាទី​របស់​មេបា​ខាង​ស្រី​មាន​សារសំខាន់​ណាស់​។ ម្យ៉ាងទៀត​នា​សម័យ​ដើម គឺមាន​ការកំណត់​អាយុកាល​ដែរ ដែល​ប្រុស​ចាប់ពី​អាយុ​១៧​ឆ្នាំ ចំពោះ​ស្រី​វិញ​ពី​១៤​ឆ្នាំ​។ គេ​ក៏​កត់ត្រា​នូវ​ពិធី​លើក​ជំនូន ឬ​ខាន់ស្លា ពិធី​បែងចែក​ទ្រព្យ​តាម​ក្បួន​ប្រពន្ធ​ទូល​ប្ដី​រែក​។ នេះ​ជា​ទំនៀមទម្លាប់​ដែលមាន​ពី​បុរាណកាល​មក​។​

 

​ក្នុងការ​ផ្សំផ្គុំ​បុត្រី និង​បុត្រា គួរ​រំលឹក​ឡើងវិញ​ដែរ ដើម្បី​ឲ្យ​ប្ដី​ប្រពន្ធ​ចេះ​ថែរក្សា​គ្នា ដោយ​សុភមង្គល ចាស់ទុំ​ខ្មែរ រមែង​តែង​ជ្រើសរើស​តាម​តារាង​ផ្សំ​សម្ពង្ស និង​តាម​តារាង​សម្ពង្ស​នាគ ដណ្ដឹង​គូ ដែលជា​របៀប​មើល​គូព្រេង​បុរាណ​។ ម្យ៉ាងទៀត​គេ​ក៏ត្រូវ​មើល​ថ្ងៃខែ​កំណើត តាម​បទ​បែប​បុរាណ​ដូចជា របៀប​មើល​លក្ខណៈ​ប្រុស​-​ស្រី ពិធី​មើល​វេលា​ជាដើម ដែល​គេ​ដកស្រង់​តាម​ក្បួន​ពិភេក្សណ៍ ហោរា​…​។​

 

​រួម​សេចក្ដី​មក វត្ថុបំណង​របស់​ឪពុកម្ដាយ ឬ​គូ​សា្វ​មី​ភរិយា គ្មានអ្វី​ក្រៅពី​សេចក្ដីសុខ​សប្បាយ និង​សិរី​សួស្តី សម្រាប់​ដំណើរ​ជីវិត​របស់គេ​ឡើយ​៕

married

 

Leave a Reply

(*) Required, Your email will not be published